5Улар инсанға хас җапани көрмәйду, Яки хәқләрдәк балаю-апәткә учримайду.
6Шуңа мәғрурлуқ марҗандәк уларға есилиду, Зорлуқ-зомигәрлик тондәк уларға чаплишиду.
7Улар сәмрип кәткәнлигидин көзлири томпийип чиқти; Уларниң қәлбидики хияләтләр һәддидин ешип кетиду.
8Башқиларни мәсқирә қилип зәһәрлик сөзләйду; Һалини үстүн қилип дивинип, доқ қилиду.
9Улар ағзини пәләккә қойиду, Уларниң тиллири йәр йүзини кезип жүриду.
10Шуңа Худаниң хәлқи мушуларға майил болуп, Уларниң дегәнлирини су ичкәндәк ахириғичә ичип: —
11«Тәңри қандақ биләләйтти?», «Һәммидин Алий Болғучида билим барму?» — дәйду.
12Мана булар рәзилләрдур; Улар бу дунияда раһәт-парағәтни көриду, Байлиқларни топлайду.
13«Аһ, һәқиқәтән бекардин-бекар көңлүмни пакландуруптимән, Гунасиз туруп қолумни артуқчә жуюп кәптимән;
14Бекарға күн бойи җапа чекиптимән; Шундиму һәр сәһәрдә виҗданниң әйивигә учрап кәлдим!».
15Бирақ мән: — «Бундақ десәм, Бу дәвирдики пәрсәндлириңгә асийлиқ қилған болмамдимән?» — дедим.
16Уларни калламдин өткүзәй десәм, Көзүмгә шундақ еғир көрүнди.