Święta Biblia - Hioba

Hioba 7

1Czy człowiekowi nie jest wyznaczony czas na ziemi? Czy jego dni nie są jak dni najemnika? 2Jak sługa pragnie cienia, jak najemnik oczekuje zapłaty za swoją pracę; 3Tak moim udziałem są miesiące próżne, a przeznaczono mi noce bolesne. 4Gdy się kładę, mówię: Kiedy minie noc, abym mógł wstać? I jestem pełny niepokoju aż do świtu. 5Moje ciało pokryte jest robactwem i strupami w prochu, moja skóra pęka i ropieje. 6Moje dni biegną szybciej niż czółenko tkackie i przemijają bez nadziei. 7Pamiętaj, że moje życie jest wiatrem, moje oko już nie zobaczy dobra. 8Oko, które mnie widziało, już mnie nie zobaczy. Twoje oczy są zwrócone na mnie, a mnie już nie ma. 9Jak obłok się rozchodzi i przemija, tak ten, kto zstępuje do grobu, nie wraca. 10Nie wróci już do swego domu ani nie pozna go już jego miejsce. 11Dlatego nie mogę powstrzymać swoich ust, będę mówił w utrapieniu swego ducha, będę narzekał w goryczy swojej duszy. 12Czy jestem morzem albo wielorybem, że postawiłeś przy mnie straż? 13Gdy mówię: Pocieszy mnie moje łóżko i moje posłanie ulży mojemu narzekaniu; 14Wtedy straszysz mnie snami i przerażasz mnie widzeniami; 15Tak że moja dusza wybrałaby sobie uduszenie, raczej śmierć niż życie. 16Uprzykrzyło mi się życie, nie chcę żyć wiecznie. Zostaw mnie, bo moje dni są marnością. 17Czym jest człowiek, że go tak wywyższasz i że zwracasz ku niemu swoje serce? 18Że nawiedzasz go każdego ranka i w każdej chwili doświadczasz? 19Kiedy odwrócisz się ode mnie i zostawisz mnie, abym mógł przełknąć swoją ślinę? 20Zgrzeszyłem, cóż mam czynić, stróżu człowieka? Czemu mnie wziąłeś za cel, abym był sam dla siebie ciężarem? 21Czemu nie przebaczysz mojego przestępstwa i nie zmażesz mojej nieprawości? Teraz bowiem położę się w prochu i gdy rano będziesz mnie szukał, nie będzie mnie.