32Mimo to nadal grzeszyli i nie wierzyli jego cudom;
33Dlatego sprawił, że ich dni przemijały w marności, a ich lata – w trwodze.
34Gdy ich zabijał, szukali go; nawracali się i o świcie szukali Boga;
35Przypominali sobie, że Bóg jest ich skałą, że Bóg Najwyższy – ich Odkupicielem;
36Pochlebiali mu jednak swoimi ustami i okłamywali go swym językiem;
37A ich serce nie było przed nim szczere i nie byli wierni jego przymierzu.
38On jednak, będąc miłosiernym, przebaczał ich nieprawości i nie wytracał ich; często odwracał swój gniew i nie pobudzał całej swej zapalczywości;
39Bo pamiętał, że są ciałem; wiatrem, który ulatuje i nie wraca.
40Jak często pobudzali go do gniewu na pustyni i zasmucali go na pustkowiu!
41Odwracali się i wystawiali Boga na próbę, i stawiali granice Świętemu Izraela.
42Nie pamiętali jego ręki ani dnia, w którym ich wybawił z utrapienia;
43Gdy czynił swe znaki w Egipcie i swe cuda na polu Soanu;
44Gdy zamienił w krew ich rzeki i ich strumienie, tak że nie mogli z nich pić.
45Zesłał na nich rozmaite muchy, aby ich kąsały, i żaby, aby ich niszczyły;
46I dał robactwu ich plony, a ich pracę szarańczy.
47Zniszczył gradem ich winorośle, a sykomory szronem.
48Ich bydło wydał na pastwę gradu, a ich stada na pastwę błyskawic.
49Wylał na nich żar swojego gniewu, zapalczywość, oburzenie i udrękę, zesławszy na nich złych aniołów.
50Otworzył drogę dla swego gniewu, nie zachował ich duszy od śmierci, a ich życie wydał zarazie;
51Wytracił wszystko pierworodne w Egipcie, pierwociny ich mocy w namiotach Chama;
52Ale swój lud wyprowadził jak owce i wiódł ich po pustyni jak stado.
53Prowadził ich bezpiecznie, tak że się nie lękali, a ich wrogów przykryło morze;
54I przyprowadził ich do swej świętej granicy; do góry, którą nabyła jego prawica.
55Wypędził przed nimi narody, sznurem wyznaczył im dziedzictwo, żeby pokolenia Izraela mieszkały w swoich namiotach.
56Oni jednak wystawiali na próbę i pobudzali do gniewu Boga Najwyższego, i nie strzegli jego świadectw.
57Lecz odwrócili się i postępowali przewrotnie jak ich ojcowie, schodzili z drogi jak łuk zawodny.
58Pobudzali go bowiem do gniewu przez swe wyżyny i rzeźbionymi posągami wzbudzali jego zazdrość.
59Gdy Bóg to usłyszał, rozgniewał się i wielce wzgardził Izraelem.
60I opuścił przybytek w Szilo; namiot, który rozbił wśród ludzi;
61I oddał w niewolę swoją moc i swoją chwałę w ręce wroga.
62Wydał swój lud pod miecz i rozgniewał się na swoje dziedzictwo.
63Ich młodzieńców pochłonął ogień, a ich dziewic nie wydano za mąż.
64Ich kapłani padli od miecza, a ich wdowy nie lamentowały.